بافه

چشماتو وا کردی و بارون رو گونه های پرپرم ریخت خندیدی و تصویر تلخی از خاطراتت تو سرم ریخت من بغضو خندیدم تو اشکو دنیای ما خاکستری شد تو خنده هامون گریه کردیم حال و هوای دیگری شد با ماهیای مرده ی حوض افسانه ی دریا رو گفتم شوق رسیدن تو سرم بود با تو همین حرفا رو گفتم تا تو رسیدم بعد عمری با بافه ی موی سفیدم با چشمهای سر به زیرم با روزهای ناامیدم دلدادگیمو بیشتر کرد این شرم بی اندازه شیرین این بی حواسی های ساده این سر به زیری های غمگین