مهتاب ای مونس عاشقان
روشنایی آسمان آه مهتاب
ای چراغ آسمان
روشنی بخش جان
کو ماهم؟
نزدت چه شب ها با او در آنجا بودیم
فارغ ز دنیا لب ها به لب ها بودیم
با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم
مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم
مهتاب امشب که پیش توئم
او رفته و من مانده ام آه افسوس
رفت و آن دوران گذشت
سر نهم بر کوه و دشت
از هجرش
نزدت چه شب ها با اون در آنجا بودیم
فارغ ز دنیا لب ها به لب ها بودیم
با یکدگر ما پیش تو تنها بودیم
مفتون و شیدا غرق تماشا بودیم
