بی‌خبر از عشق

نه یاری تا کنم در زندگی عشقش بهانه
نه عشقی تا که من از سوز آن سازم ترانه
دل من خواهد از من تا همه دنیا بگردم
مگر پیدا کنم در عالم از عشقی نشانه
ز خاموشی شود افسرده جانم
گرفته سر به سوی آسمانم
که سوزان کن دلم از غم خدایا
دل بی غم نمیخواهم خدایا
زمانی سینه ام کاشانه عشق و صفا بود
چو روی یار من آیینه لطف خدا بود
کنون آیینه ام از کینه دنیا شکسته
که یارم در بر آیینه ای دیگر نشسته
ز خاموشی شود افسرده جانم
گرفته سر به سوی آسمانم
که سوزان کن دلم از غم خدایا
دل بی غم نمیخواهم خدایا