ماه

در نگاهی که به من زل زده از دور ندانم چه خواهد چه رازیست که با کله سوادم نتوانم بخوانم گره ای کور زده بر دل و جانم برده از قلب و تنم تاب و توانم آن که دزدیده ازم صبر و قرارم این چه احساس غریبیست که دارم ای زمین ای آسمان ای عاشقان ای شاعران از عشق این یار بزنید جار بزنید جار ماه تماشاییه شب گم شده در چشمه توام تا رسد لحظه ی دیدار روز اول که نگاهت به دلم وصل شده بود هرچی فکر توی سرم بود دور ازم پرت شده بود ارتباطم با زمین قطع شده بود سرعتم از زندگی رد شده بود