رفیق

دل که تنگ است کجا باید رفت به در و دشت و دمن یا به باغ و گل و گلزار و چمن دل که تنگ است کجا باید رفت پیر فرزانه مرا بانگ براورد که این حرف نکوست دل که تنگ است برو خانه دوست شانه اش جایگه گریه تو سخنش راه گشا بوسه اش مرهم زخم دل توست عشق او چاره دلتنگی توست خانه اش خانه توست صافی اب مرا یاد تو انداخت رفیق تو دلت سبز لبت سرخ چراغت روشن چرخ روزیت همیشه چرخان نفست داغ تنت گرم دعایت با من