نمرود

گفته بودی میری فک میکردم بازیه رفتنای واقعی بی خداحافظیه دشمنم بودی ولی من تو جبهه ت بودم اشتباه میکردی اما پایه ت بودم بریدی و دوختی غم و تنم کردی به زور مشتاقِ مردنم کردی آتیش این کینه شاید گلستون شه تو قلبِ بیرحمت نمرود پنهون شه بغض من گریه شد و رفتنت تار افتاد قلب من پشت سرت دیگه از کار افتاد پشت تو دویدم و هی به بن بست خوردم وقت اعترافمه دیگه کم آوردم