غبار

گرفته  آسمان از این
غبارِ شوره زارها
نفس به زور می کشد
زمین از این غبارها
چقد پرنده مرده در
مسیر این حصارها
چرا نمی رسد کسی
به دادِ زخمِ سارها
منم روایَتِ سفر
تو از قبیله ی خطر
به پای هم دود شدیم
منو تو عمری خشکو تر
اگر صدای دادمان
نمی رسد به آسمان
روزی به بالا می رود
از آتش دل دودمان
کوهیم که عمری در دلش
رسالتِ غم را گرفت
دشتیم که معنی سکوت
با صبر ما معنا گرفت
با این همه دلهای ما
ماهییت دریا گرفت
در کوره دل بغضمان
شد موج و دنیارا گرفت