سفر

چه خوب ميشد اگه چند روزی خورشيد
شب و توو آسمونا راه نميداد
میپرسيدی از هركی شب چه رنگه
میگفت من رنگشو يادم نمياد
چه خوب ميشد يه چند وقتی ستاره
بياد از پنجره توی اُتاقم
بباره عشق و توی خلوت من
بشه دلگرمی و نورِ چراغم
چه خوبه دل به دريا زد سفر كرد
از عالم بی خبر روزا رو سر كرد
چشارو بست و بو کرد زندگی رو
با موجا صخره ها رو سفت بغل كرد (۲)
مثه دريا كه با ساحل رفيقه
ميشه توو خاکِ دلتنگی صدف كاشت
مثه ديوونه ها با لحظه حظ كرد
زمان و قدِ چند سالی نگه داشت
نَمِ بارون شد و بی وقفه باريد
توو گوشِ بی كسی آوازِ تر خوند
مثه اَشکای شوقِ بعدِ غُصّه
گُلِ خشکِ غم و از ريشه سوزوند
چه خوبه دل به دريا زد سفر كرد
از عالم بی خبر روزا رو سر كرد
چشارو بست و بو کرد زندگی رو
با موجا صخره ها رو سفت بغل كرد