به دنیا اومدی انگار
قرارِ غرقِ شادی شی
تو هم یک روز میفهمی
حرومِ آدما میشی
اونا که آرزوهاتو
توو رویات ازت میگیرن
تا وقتی که امید داری
اونا از غُصّه میمیرن
خسته میشی که توو آغوشِ شبا زنجیری
کی میدونه که توو بهترین روزا با سکوت درگیری
یکی از راه برسه دنیا رو وارونه کنه
کی میتونه زیرِ این شکنجه ها توو دلش ناله کنه
توو سختی ها با این باور
که بن بست نقطه ای باشه
نیاری طاقت از دردی
که تاوانِ زندگی باشه
چه زخمایی رو بوسیدی
چه حسا از دلت میره
نمیخندی حتی توو عکسات
میشی یه آدمِ دیگه
میرسه روزی که غمهات بشه اندازه ی کوه
زیرِ سایه هاش بشینی به امیدِ اینکه خورشید کنه طلوع
دل بهونه میگیره که تَهِ تاریکی کجاست
میاد اون نور یه روزی که اون از تک تکِ ماست
