در سینه تبو جان به لبو نیمه‌ی شب بود
ناگاه تو ای ماهرخ از راه رسیدی
روی تو و موی تو و بوی تو خدایا
آه از رخ دلخواه که چون ماه کشیدی
ماندم که خدا چند شب و روز نشسته
این صورت چون ماه تو را تا بتراشد
من بر سر آنم سر جانم بکنم شرط
در کل جهان ماهرخی مثل تو باشد
ای وای من از نقش رخ ماه تو در شب
ای جان من از خنده‌ی زیبای تو بر لب
تب کردم و گفتند تویی چاره‌ی کارم
ترسم که تو را بینم و بدتر بکنم تب
ای کاش نشانم بدهی گاه رخ ای ماه
جان میدهم آسان به تو ای ماهرخ آن گاه
بگذاشته ام دل به امانت به سر راه
هر بار قدم رنجه کن و بشکنش ای آه
دزدیدم از او دل چو نشستم سر راهش
دزدید ز من ماهرخم آن رخ ماهش
بدنامی من مساله ای نیست ولی نیست
دلدار دل آزار مرا هیچ گناهش
آسان به سر تخت رسد پای پیاده
وقتی که دگر دور و بر شاه رخی نیست
آسان بدهد تاج به تاراج شهی که
در دایره ی سلطنتش ماهرخی نیست
من دایره ی سلطنتم آن رخ ماهست
منت سر سلطان بنه و ماه شبم باش
دروازه ی این قلب که بر روی تو بازست
تاراج کنی دار و ندارم همه ای کاش
