ای کاروان کجا میروی

ای کاروان ای کاروان ، ای ساربان لیلای من کجا میبری با بردن لیلای من جان و دل مرا میبری ای کاروان کجا میروی ، لیلای من چرا میبری در بستن پیمان ما ،تنها گواه ما شد خدا تا این جهان بر پا بود این عشق ما بماند به جا ای کاروان کجا میروی ، لیلای من چرا میبری تمامی دینم به دنیای فانی ، شراره ی عشقی که شد زندگانی به یاد یاری خوشا قطره اشکی ، به سوز عشقی خوشا زندگانی همیشه خدایا محبت دلها به دلها بماند بسان دل ما که لیلی و مجنون فسانه شود ،حکایت ما جاودانه شود تو اکنون ز عشقم گریزانی غمم را ز چشمم نمیخوانی از این غم چو حالم نمیدانی پس از تو نمونم برای خدا ، تو مرگ دلم را ببین و برو چو طوفان سختی ز شاخه ی غم ، گل هستی ام را بچین و برو که هستم من آن تک درختی ، که در پای طوفان نشسته همه شاخه های وجودش ، ز خشم طبیعت شکسته