خورشید

پُر از شَرمِه تو سینَه مون،عاصیِ پُشتِ پرده ایم؛ عاصی ای که با ذَنبِ خود،نور از خورشیدمون ندیده ایم؛ هرجا که خورشید بین ماست، دریایِ دل طوفانیه؛ هرجا که برما نمی تابه،موجِش به صخره می خوره. آقاجون ببخشین اگه،قَلبِ تونو خسته کردیم؛ هر روز از شدت گناه،سَرِ تونو پایین کردین؛ آقاجون ببخشین اگه،درگیر دنیا بودیم؛ هر روز از روز قبلِ مون،آماده تر نبوده ایم. تویِ روزایِ جمعه،منتظر به راهتونیم؛ تاکه غُروب شفاعتی کنه،ردی از شما بگیریم؛ ستاره یِ نشونه دار آسمونِ مون، شما هستین؛ کی میشه پرنور بیای؟،تو آسمونِ بی فروغِ مون؛ آقاجون ببخشین اگه،قلب تونو خسته کردیم؛ هر روز از شدت گناه،سَرِ تونو پایین کردین؛ آقاجون ببخشین اگه،درگیر دنیا بودیم؛ هرروز از روز قبل مون،آماده تر نبوده ایم.