«درخیالم مستم از آغوش دلداری که نیست »
میگذارم سـر بـروی شانـه ی یاری که نیست
تـا سحـر میسوزم و در پیچ و تـاب بیـکسی
میسپـارم دل بـه آن یـار وفـاداری که نیست
(دل از تو مانده بی خبر ، منو غم است و چشم تر چه بی وفایی بی وفایی
نشد دل از غمت جدا ،تو را قسم به آن خدا ،
بگو کجایی).
صد گله دارم به دل از دست تو چرخ فلک
دلخوشی دارم طلب از آن بدهکاری که نیست
مثل هـر شب زخمهـای سینـه ی سنگ صبـور
میشود درمان به دست آن پرستاری که نیست
