لبات مثل اناره ازش بوسه میباره
ببین لبای تشنه ام چقدر فاصله داره
بیا قلبمو نشکن تو که اهل صفایی
هم آشنا تو بودی چی شد که بی وفایی
تو که مظهر عشقی ز خودداری حضر کن
با اون ناز نگاهت به من گاهی نظر کن
وقتی که هستی ماه و ستاره در نظر من جلوه نداره
میدونی من فداتم فدای چشم سیاتم
اگه خاکی نباشه من خاک زیر پاتم
قسم به روی ماهت به اون چشم سیاهت
شب و روزم و تنها نشستم چشم به راهت
بیا مظهر عشقم به من گاهی وفا کن
تو این قلب شکسته به دست خود دوا کن
بیا مظهر عشقم به من گاهی وفا کن
تو زخم قلب خسته به دست خود دوا کن
