از کدوم روزنه تابیدی بمن
که طلسم شبو باطل میکنی
تو با حسی که به این عشق داری
فکر دل کندنو مشکل میکنی
بین این ترانه های مضطرب
واژه محتاج ترحم شده بود
تو رسیدی وقتی که صدای من
تو سکوت این جهان گم شده بود
به لطافت گلای اطلسی
که تو گلدون رو طاقچه جون میدن
قسمت میدم منو امون بدی
اخه با معرفتا امون میدن
دلخور از حادثه ی رفتن تو
به نبودن تو عادت میکنم
بی تو با ستاره های آسمون
شبا گریه هامو قسمت میکنم
