وقتی عشق عادت شد بدا به حال عاشق
مرگ عشق از عادت یعنی زوال عاشق
وقتی که بی دردی درد تمام دنیاست
در فصل عادتها عاشق همیشه تنهاست
در این هوای بی ترانه که گل نمی زند جوانه
دریچه وقتی منتظر نیست کوچه نمی رسد به خانه
تو ای تمام فرصت من، قصه بی نهایت من
طریقی از غزل به پا کن به باغ خشک عادت من
وقتی عشق عادت شد بدا به حال عاشق
مرگ عشق از عادت یعنی زوال عاشق
اگه خوبم یا که زشتم، اگه دوزخ یا بهشتم
نذار از عادت بمیرم رنگ کهنگی بگیرم
کمکم کن تا بسازم، بار دیگر دل ببازم
برویانم، برویانم، که از تو سبز باشه باور من
بسوزانم، بسوزانم، به پا کن جشنی از خاکستر من
وقتی عشق عادت شد بدا به حال عاشق
مرگ عشق از عادت یعنی زوال عاشق
اگه خوبم یا که زشتم، اگه دوزخ یا بهشتم
نذار از عادت بمیرم رنگ کهنگی بگیرم
کمکم کن تا بسازم، بار دیگر دل ببازم
برویانم، برویانم، که از تو سبز باشه باور من
بسوزانم، بسوزانم، به پا کن جشنی از خاکستر من
وقتی عشق عادت شد بدا به حال عاشق
مرگ عشق از عادت یعنی زوال عاشق
