صنما

در آ صنما رخ جان بنما
شب بی خبری شب شور و نوا
شب رفتن تا دل نور و صدا
من و بیم از آن که زمان گذرد
دل و شوق سفر که رسد به خدا

شب صبحت دل شب مستی جان
شب طعنه زدن به زمین و زمان
من و ذوق سخن من و شوق بیان
سخنی که ز دل نرود به زبان

تب عشق و جنون ره همسفری
شده قسمت دل همه در به دری
شده جام و سبو همه جلوه او
من و راز مگو من و بی خبری

شب صبحت دل شب مستی جان
شب طعنه زدن به زمین و زمان
من و ذوق سخن من و شوق بیان
سخنی که ز دل نرود به زبان

بدر آ مه جلوه گرا ز افق بدر آ
که گشوده کنی پر و بال مرا

ز سیاهی شب بدر آ سحری گذرا
به زبان دلی سخنی بسرا

شب صبحت دل شب مستی جان
شب طعنه زدن به زمین و زمان
من و ذوق سخن من و شوق بیان
سخنی که ز دل نرود به زبان