بازا

باز آ باز آ باز آ باز آ
باز آ باز آ باز آ باز آ
جانا به غريبستان چندين به چه مي ماني؟
باز آ تو از اين غربت تا چند پريشاني
باز آ تو از این غربت تا چند پریشانی
باز آ باز آ باز آ باز آ
باز آ باز آ باز آ باز آ
صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم
يا نامه نمي خواني يا راه نمي داني
يا نامه نمي خواني يا راه نمي داني
گر نامه نمي خواني خود نامه تو را خواند
گر راه نمي داني در پنجه ره داني
باز آ که در آن مجلس قدر تو نداند کس
با سنگدلان منشين خود گوهر اين کاني
جانا به غريبستان چندين به چه مي ماني؟
باز آ تو از اين غربت تا چند پريشاني
باز آ تو از اين غربت تا چند پريشاني
باز آ باز آ باز آ باز آ
باز آ باز آ باز آ باز آ
باز آ باز آ باز آ باز آ
باز آ باز آ بازآ باز آ