بهار دلکش رسید و دل بهجا نباشد
از آنکه دلبر دمی به فکر ما نباشد
در این بهار ای صنم بیا و آشتی کن
که جنگ و کین با من حزین روا نباشد
صبحدم بلبل، بر درخت گل، بهخنده میگفت
نازنینان را، مهجبینان را، وفا نباشد
گر که با این دل حزین تو عهد بستی
حبیب من، با رقیب من، چرا نشستی؟
اگر که با این دل حزین تو عهد بستی
عزیز من ، با رقیب من، چرا نشستی؟
چرا عزیزم دل مرا ز کینه خستی؟
