تاریک بودی ماه بودم ماهی ات بودم
مطرود بودی در پی همراهیت بودم
با این که فهمیدم به پای من نخواهی ماند
هر لحظه می خواندی مرا من راهیت بودم
آری فقط من سردیت را طاقت آوردم
من گلبهار قلب بهمن ماهیت بودم
وقتی خدا هم ناامیدانه تو را پس زد
امیدوار توبه های واهی ات بودم
یک شهر بد می گفت از تو من ولی دائم
توجیح ساز تلخی و خودخواهی ات بودم
با این که فهمیدم به پای من نخواهی ماند
هر لحظه می خواندی مرا من راهیت بودم
آری فقط من سردیت را طاقت آوردم
من گلبهار قلب بهمن ماهیت بودم
