میبینم از چشمای شهر
یک مرد بی نامُ نشون
پای پیاده تک به تک
کوچه به کوچه تا جنون
آشوبه آشوبه دلش
چشماش غوغا میکنن
ته مونده ی دنیا سیاس
خاکستری ها بی خودن
گیتارِ رو شونش هنوز
دلخسته و بی خاطرس
مردی ک زل میزد به من
مثل توهم بود و هست
سیگارو به زمین میندازم و میرم
به کافه ای در قلب این شهر
باز تک و تنها
باز پشت یک میز
باز یه قهوه و سیگارو دود
باز دوباره شعر پاییز
