چه کنم

روی گونه اشکم از دیده چکیده دلِ تنگم به مرادش نرسیده هر کجا پا می‌گُذارم چون کویره دیده خونه دل به دامِ او اسیره چه کنم نامهربونه این زمونه چه کنم تا با دلم کُری نخونه زندگی درهاشو رو من بسته ای وای دلِ چون آینه‌ام شکسته ای وای چی بگم از حالِ خود وقتی که دیدم گردِ پیری رو سرم نشسته ای وای بسه دیگه بی‌نصیبی دل بریدن بسه دیگه خواستن اما نرسیدن