ریل چشمات

لب تختم نشستم با
تب افکار پیچیده
یه آغوش تَرک خورده
یه اُمید چروکیده
دوتا پِلکامو می بندم
قفس باشه واسه اَشکام
که شاید خاطرش رد شه
فرارِ دستات از دستام
جلو رِیلِ دوتا چشمات
چه حرفایی قطار کردم
می دونی من تو اون لحظه
غرورم رو قمار کردم
پشیمونی ندارم که
بهت اِحساسمو گفتم
ولی توو خلوتم دیشب
شکستم رو پذیرفتم
تو گفتی سردی اما من
به سردی تو مشکوکم
چرا سوسو زدی پس هی
به تاریکی متروکم
بگو اون لحن مشتاقی
که تو هر حرف تو گم شد
تمناها و کادوها
همش یعنی توهم بود؟
جلو ریل دوتا چِشمات
چه حرفایی قطار کردم
می دونی من تو اون لحظه
غرورم رو قمار کردم
پشیمونی ندارم که
بهت اِحساسمو گفتم
ولی توو خلوتم دیشب
شکستم رو پذیرفتم