مدلی (ناصریا)

ﻣﻦ ﺧﻮدﻣﻢ ﻧﻪ ﺧﺎﻃﺮه ﻣﻨﻈﺮه ام ﻧﻪ ﭘﻨﺠﺮه
ﻣﻦ ﻳﻪ ﻫﻮای ﺗﺎزه ام ﻧﻪ اﻧﻌﻜﺎس ﺣﻨﺠﺮه
ﻣﻴﺨﻮام ﺳﻜﻮت ﻛﻮﭼﻪ رو ﺗﺮاﻧﻪ ﺑﺎرون ﺑﻜﻨﻢ
دﻟﺎ رو ﺑﻪ ﺿﻴﺎﻓﺖ ﺗﺮاﻧﻪ ﻣﻬﻤﻮن ﺑﻜﻨﻢ
ﻣﻴﺨﻮام ﺑﮕﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺻﺪا ﻫﺮ ﭼﻰ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﺎل ﻣﻨﻪ
ﺷﻴﺸﻪ رﺧﻮت ﺷﺒﻮ ﺳﻨﮓ ﺳﺘﺎره ﻣﻴﺸﻜﻨﻪ
ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦ وراﺳﺖ ﭘﻴﺶ ﺷﻤﺎ ﭘﻴﺎده ﻫﺎ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﻋﺎﺷﻘﻰ ﻣﻮﻧﺪه ﺑﻪ ﺧﻄ ﺟﺎده ﻫﺎ

نازتکه
ای عشق تو ایمانم از عشق تو بی جانم ای مرهم دردانم جانانه تو نازتکه توم گفت که دلنوازی شه زیور و شهنازی با ما تو مکن بازی جانانه تو نازتکه نازتکه و نازتکه تو به می گدازتکه نازتکه و نازتکه جانانه تو نازتکه نازتکه و نازتکه تو به می گدازتکه نازتکه و نازتکه تا جان گدازتکه

یمبو سئنه
بدو بُخون که یار اَتا یمبو صحنه هَموُ شهسوار اَتا یمبو صحنه درد اَجونت در اَبو یمبو صحنه نغمه بهار اَتا یمبو صحنه مایِ ما هِلِه‌‌‌‌‌‍ یمبو صحنه اِ مایِ ما هِلِه مّا یمبو صحنه مایِ ما هِلِه یمبو صحنه اِ مایِ ما _ اِمایِ ما هله یمبو صحنه

راز
یه زخم کهنه روی بالم
یه آسمون که چشم به رام نیست
به غیر واژه غریبی
چیزی توی ترانه هام نیست
حتی یه آینه پیش روم نیست
که اسممو یادم بیاره
تنهاترین مسافر شب
تو خلوتم پا نمی ذاره
ازم نخواه با تو بمونم
تو هیچی از من نمی دونی
اگه بگم راز دلم رو
تو هم کنارم نمی مونی
ازم نخواه با تو بمونم
تو هیچی از من نمی دونی
اگه بگم راز دلم رو
تو هم کنارم نمی مونی
تو هم کنارم نمی مونی
تو هم کنارم نمی مونی

منو ببخش
منو ببخش كه نديده ميگرفتم التماس اون نگاه نگرونو
منو ببخش كه گرفتم جای دست عاشقتو دست عشق ديگرونو
لايق عشق بزرگ تو نبودم خورشيد بانو
غافل از معجزه تو شد وجودم اسير جادوت
منو ببخش كه درخشيدی و من چشمامو بستم
منو بخشيدی و من چشمامو بستم
منو ببخش منو ببخش منو ببخش منو ببخش