خواب دیدوم که جِلبیل نخیت پر خونه ماه بانو
تا که از خواب پریدوم دیدوم لب ساحل پر دوده ماه بانو
همه نخلا کلافه ناخدای لِنچمون چرا صید شد
یهو دیدوم یه چوکی روی تابِ لب ساحل خنده‌هاش غیب شد
دلمو گرفته دریا اَ همویی که عزیزِن
اِددی گَپ بو غم بندِر چجوری اشکو نریزِن
ای جنوب کاکای جنگِن
ای جنوب دادای خندَن
جون مُدا قد یک کشور
واسه ما دنیا یه تنگه‌اَن
تو که دوری جنگ واست همش حرفِ تند و تیزه
اگه مردی بدو بندِر بعد بگَ بمبم بیریزه
