بر رویِ شانه های ما
می گرید این بغضِ عجیب
از گونه های خیس ما
می لغزد این اشکِ نجیب
هم اتش، هم خاکستر است
هم چشم ها از خون، تر است
این خاک صد پاره پُر از
تابوت های بی سر است
آه ای وطن آه ای وطن
کو روزهای روشنت؟؟!
از خون.ِ رُستم های تو
روییده لاله، بر تّنّت
ای سرزمین آریا
کو آن شکوه نام تو؟!
باید که شادی کَل کِشد
بر آسمان بام تو
باید رفیقانِ مّرا
بازم دهد این روزگار
باید به شادی تن دهد
این لحظه های مرگ بار
آه ای وطن آه ای وطن
کو روزهای روشنت؟؟!
از خون.ِ رُستم های تو
روییده لاله، بر تّنّت
ای سرزمین آریا
کو آن شکوه نام تو؟!
باید که شادی کَل کِشد
بر آسمان بام تو
