والس جنوب شهر

دیشب از خونه باز زدم بیرون
سفری کوتاه از زندون به زندون
تنهای تنهام، دنیا روی کولم
نزار و مریض غریب وبی پولم
بودنم با شک،نبودت کابوسه
رویای شومِ تکرار یک بوسه
بیدارِ گیجم،مست و سرگردون
روح منو لطفا به من برگردون
دستم رو بگیر بچرخ توی شهر
بسه فاصله بسه دیگه قهر
سر بذار بازم رو شونه ی من
برقص با این والس جنوب شهر!
من جنوب شهرم تهران طردم کرد
فریاد تو گلوم موند کشت منو خفه کرد
شکل دردم کرد!
تاریکم و ترسناک من دروازه غارم
اما برات هنوز من بهترین یارم
بغض بلور میدون شوشم
نیستم تو آینه کجام؟ پس کوشم؟
مغزم شلوغه،شبِ سی تیره
قلبم تو سینه آروم میمیره
فلاح پر خونم بختک افتاده روم
چیزی جز سیاهی نمونده رو به روم
جا موندم انگار وسط راه آهن
قهر کرده حتی چمدونم با من
دارم بزن امشب تو میدون اعدام
شاید تموم شن حرفام و شعرام
من جنوب شهرم،طرد شده ی تهران
کور از تقطیر رنج در زیر زمین های نمور
مغموم بی عاقبتم،کارگر بی مزد
هنوز کودکی که رویا داشتن را سالهاست پیشه کرده...
من جنوب شهرم...
تهران مرا زایید و بعد انکارم کرد!