یه جایی گوشه پاییز

به هر تقدیر جاموندم همین جا پیش تنهاییم توو فکر تو که غرق میشم عمیق تر میشه تنهاییم از این تقویم سالخورده ببین چن ساله که رفته هنوز روو جمعه های من بارون می باره هر هفته تو این دلتنگی نمناک تو این تنهایی یک ریز دو زانومو بغل کردم نشستم گوشه ی پاییز توی ذهن مه آلودم هنوز انگار اینجایی به کی تکیه بدم بی تو کی مونده غیر تنهایی چقد فریاد زدم وقتی برای نااُمیدی نیست صدا از کوه برمی گشت اُمیدی نیست اُمیدی نیست تو این دلتنگی نمناک تو این تنهایی یک ریز دو زانومو بغل کردم نشَستم گوشه ی پاییز