چه بی اندازه نبودنتو به صبح رسوندمو باز شب شد،میخوام برم بشم از همه عالم به دور،اینطوری نمیشه که گذر روزامم به زور،میخوام بفهمی تو شبا رو که دق میکنم،وقتی که تو نیستی کنارم چقده هق هق میکنم،بیا یادت بیارم هدف و نوید من،بخاطر علاقه زیادی بهت کووید غم گرفتمو چشات پرتگاه بعد زمانی،رفت زیر سوال و شکست کل قوانین،داغون و گریون،حِیرونُ و سِیرون،قدم زنون تو پارکای تهرون،روانشو رو سرعتا هی روند،جنگید یه تنه با کلی حیوون،گفتم خدا بدجوری خستم، گفتش نترس من باهات هستم،امید و آرزو به عشق تو بستم،خواستم بدونم هستی تو منتظر اصلا،انتظار و دوری ازت صورتمو زرد میکنه،میبره رو کوه بلندی یهویی پرتم میکنه،شاید پرواز کنم بیامو بهت برسم،هیچی مثل نبودنت نکرده اینطور پرسم،روز به روز دارم میشم دائما حساس و حساس،یکی اینجا منتظرت نشسته و تنهای تنهاس،بین این همه آدم چرا فقط قلبم تو رو خواست،هر موقع میدیدمت برق میزدی عین یه الماس،چطوری بگم،درست بشه تفسیر،حتی تو خوابم هستی یه تصویر،انگاری نداشت دل دیگه تقصیر ، مثل یه روحی که کرد منو تسخیر،شکستیش نشد رشد کنه نهاله ،رسیدن بهت شد یه آرزوی محال حیف،یخ زد زمستون نیومد بهاره،اتمام داستان یه علامت سؤاله. زدم به سیم آخر ،شروع کردم پر باز کنم،راستش میخوام بگم ولی چه مدلی ابراز کنم،سال ها فقط موند کنج سینه تنها این راز با خودم ، وقتش رسیده باید برم تو آسمون پرواز کنم.
