صمدی

يه چكه نور از،عمق يه ظلمت
افتاد رو خاك سرد و عبوسم
دوباره نو شد شبِ ستاره
شبى كه روى ماهو مى بوسم
با يه جوونه تنها ،توو دست گلدون
مى شه يه باغو دلگرم نور كرد
دوباره چرخيد توو چرخش فصل
آفتابو فهميد،سرما رو دور كرد
توو تكرار من و ما و همين الان
نمون تا نو به نو ،نو شى
مى شه گل داد ميونِ حتى طوفان
اگه خورشيدمون ،تو شى
يه پرِ پرواز توو بال خسته
مى شه اميدِ پرنده باشه
شاهپر قصه اس توو راه خونه
واسه رسيدن برنده باشه
يه آدمى كه مى شكنه خاموش
با يه جرقه مى تونه پا شه
جهانو از نو روشن بسازه
رو برج دنيا هميشه جا شه
توو تكرار من و ما و همين الان
نمون تا نو به نو ،نو شى
مى شه گل داد ميونِ حتى طوفان
اگه خورشيدمون ،تو شى