در خواب و خیالی بودم که ندایی آمد از آسمان شباهنگ و صدایی
در دشتی پر از نور آمد یکی از دور شد محو نگاهم به رخش بس که قشنگ بود
گفتم تو که هستی دنبال چه هستی گفتا که خداوندم و من خالق هستی
گفتم که کجایی دیدی چه بلایی آمد سر این مردم شهرم چه جفایی
گفتا که دیدم دیدم و شنیدم هرجایی که مادر گریست من برسیدم
گفتم تو خدایی کن چاره یه راهی این قافله شد خسته چنین در غم و آهی
با عشق چنین گفت باید که یکی شد تا ریشه کینه در سینه تهی شد
اینطور برسد زود آن روز شود خوب هر خانه پر از خنده و هر قلب پر از نور
