خانه بی تو بی چراغ است
گرد غم روی اتاق است
در تب دیدار چشمت
طاقت آینه طاق است
رفتی و دلشوره هام در حال تکرار است
گرد دلتنگی بروی خانه آوار است
دست سردم را بگیر ، در شب باران
لحظه های خنده را به خانه برگردان
من که تسلیمم ، با که در جنگی
بی سبب با چرخش طوفان هماهنگی
خشکم و بی برگ ، هرنفس بی تو
شاخه هایم گر گرفت از سوز دلتنگی
بسته ایی قفل خنده هایت را
از خیابان پس گرفتی رد پایت را
زخم شیرینی ، درد و تسکینی
نه نمیگیرد کسی در سینه جایت را
