الا ای آهوی وحشی، کجايی
مرا با توست چندين آشنايی
دو تنها رو دو سرگردان دو بی کس
دد و دامت کمين از پيش و از پس
بيا تا حال يکديگر بدانيم
مراد هم بجوييم ار توانيم
که میبينم که اين دشت مشوش
چراگاهی ندارد خرم و خَش
که خواهد شد بگوييد ای رفيقان
رفيق بی کسان يار غريبان
مگر خضر مبارک پی درآيد
ز يمن همتش کاری گشايد
گشاید
چو آن سرو روان شد کاروانی
ز شاخ سرو میکن سایه بانی
لب سر چشمه ای و طرف جويی
نم اشکی و با خود گفت و گويی
به ياد رفتگان و دوستداران
موافق گرد با ابر بهاران
چو نالان آیدت آب روان پيش
مدد بخشَش ز آب ديده ی خويش
نکرد آن همدم ديرين مدارا
مسلمانان، مسلمانان، خدا را
مگر خضر مبارک پی تواند
که اين تنها به آن تنها رساند
