خاموشه

یه درد قدیمی داره باز قلبمو چنگ می‌زنه هرجایی که ابر می‌باره انگار دلِ تنگِ منه یه پرندهٔ تنها تو شهر غریب کسی دور و برم نیست بارون می‌زنه هرشب رو سرم می‌شه بال و پرم خیس فکر پرواز دیگه تو سرم نیست خاموشه آتیش دلم‌ دیگه هیچکی نمی‌مونه پیش دلم تنهام اما می‌دونم تنهاتر از اینم می‌شه دلم خسته‌م از خستگیام هرجا تو بگی چشم‌بسته میام شونه‌ت کو کم دارمش تا گریه کنم مث بچگیام تو دل آسمون می‌رم و بی‌نشون پر می‌زنم تو‌ شبِ پرِ خاطره‌مون خاطره‌های ما می‌ره و بی‌صدا گم می‌شه تو دل دفترِ خاطره‌مون