خسرو و شیرین

شهنشه رو به صحرا رفت بیرون
که بیند صورت شیرین همایون
به صحرا رفت پیش مشک مویان
وصیت کرد با آن ماه رویان
که میخواهم خرامیدن به نخجیر
دو هفته بیش و کم زین کاخ دلگیر
چو گفت این قصه بیرون رفت چون باد
سلیمان وار با جمعی پریزاد
زهر سو کرد از عادت نگاهی
نگه ناگه در افتادش به ماهی
عروسی دید چون ماهی مهیا
که باشد جای آن مه بر ثریا
دل خسرو روآرو هی دل ایزی
من او بی شیرین چی مه مل ایزی
ز شرم هر دو تی خسرو من او
ایلرسی مین او چی شلک مهتو
به خوس گودا که ای خسرو تو شاهی
نوا سی خوت بیاری ری سیاهی
خونه زیده به او در شاه دونا
ز مردی به یجا دی رینه در دا
دلس خش کرد به سیلی دیر وا دیر
به دیرآدیر چشمه مند مدیر
ز او شیرین بدر زید و ووبی تیز
قوانه کرد به ور هی کرد به شبدیز
نه شیرین ماند با حسن و جوانی
نه خسرو ماند و تاج خسروانی
نه بلبل از گل نسرین وفا دید
نه اسکندر ز آب زندگانی
خسرو تو شاهی
شیرین چو ماهی