میتَرسد و میترساندَم
میرَقصَد و میرقصانَدَم
میرود و نمیبرَدَم چرا؟
آدمی سَر بَر ندار از خاکِ عشق
بوسه زَن بر گونهی نمناکِ عشق
میرود تَلخیِ تنهاییِ ز لب
میرسد مِی، مِی رسَد از تاکِ عشق
بازیچهایم بازیچهایم
بازیچهی که و چهایم
هر لحظه میچرخَد جهان
ما در خَمِ یک کوچهایم
