ایران

کجا روم از تو، ایرانه بانوی من ببین به زخمِ تنت، وطنم در خون است کجا روم از تو همیشه خانه‌ی من کجا بروم که دشمنت از درون و بیرون است ایرانِ من ایران ای نورِ جاویدان آغازگرِ دوران ای شعر بی‌پایان ایرانِ من ایرانِ من ایران ای مهربان ای جانِ جان نامِ تو جاویدان دست به دستِ هم‌وطن می‌گیرمت از اهرمن رقص کنان در کوچه‌ها آزاد و خوش هر مرد و زن تو سرزمینِ گوهری تو مملو از نام‌آوری در خامُشی شعله‌وری ققنوس در خاکستری چه حاکمان که برفتند چه دشمنان که شکستند چه زخم های عمیقی میانِ سینه نشستند عمری ز کف دادم جان بر کف استادم تا بینمت در اوج ایرانِ آزادم ایرانِ من ایرانِ من ایران ای مهربان ای جانِ جان نامِ تو جاویدان