هرچی چوب خورد دل من از روی سادگیشه
گره ایی که به زندگیم زدی هیچ جوره وا نمیشه
همه میرن ، اونی که قول داده میمونه زود تر
میزارم فکرتو بیرون از در از پنجره پیداش میشه
حس تنفر تو سینمه ، لعنت به روزی که دیدمت
یه شعر بودی که نوشتمت خودم چرا همه شهر تورو شنیدنت
عمرا اگ بشه پر کنی جامو
یادم رفته خندیدنامو
منو که دیگه محاله ببینی ولی
میشنوی از همه جا صدامو
کشیدی زیر پای کسی که،تورو از زمین بلندت کرد
تو دنیا فک نکنم باشه،براتو یکی از من بهتر
تو اوج پشیمونیت باید،خیالمو بغل بگیری
فروختنم بلد نبودی تو،الماس دادی بدل بگیری
لیاقت گیر هرکسی نمیاد،متنفرم ازت زیاد
حرف درست بودن نزن تو ،درست بودی تو بچگیات فقط
دوری بیشتره از تو دیگ به صلاحمه
دیگه خلوت با خودم همیشه انتخابمه
