فصل سرد

در شهر خاطراتت شاید که مرده بودم از زخم یک نگاهت من جان سپرده بودم در یک غروب دلگیر از فصل سرد غربت گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم اشکم نگشته جاری جز با تو و به یادت چون قطره قطره اش را گاهی شمرده بودم ای کاش وقت رفتن با یک سکوت مبهم دستی به رنگ پاکی بر تو کشیده بودم بیدار شد وجودم از خواب خوب مستی در روزهای وصلت گویی که خفته بودم در دشت یادهایت من چون نسیم رفتم در شهر خاطراتت از پیش مرده بودم رفت از کنار من رفت تنهاترین شدم باز ای کاش راز دل را من با تو گفته بودم ای کاش راز دل را من با تو گفته بودم ای کاش وقت رفتن با یک سکوت مبهم دستی به رنگ پاکی بر تو کشیده بودم بیدار شد وجودم از خواب خوب مستی در روزهای وصلت گویی که خفته بودم