کجایی بیا که طاقتی نمونده
گل رزتم میکارم امشب تو اون خاک سردت…
کجایی که دیگه اشکام پایانی نداره باهر قطرش یه خاطره رو یادم میاره
الان جای اغوشت کیو بغل بگیرم این کفن سفیدت منو بد کرده پیرم
یادت هرشب تو قلبم بد پیله کرده بهم صد بارم دورت بگردم پروانه نمیشی حیف
حیف حیف که دیگه ندارم دستاتو من چقدر بغض کردم تو نبودت عزیز دلم
ولی هنوزم باور ندارم آسمونی شدی تو برگرد من آسمون میارمش زمین
تو غمت نباشه فقط دستور بده
تو کاریت نباشه فقط برگرد خونه
تو که میدونی نباشی — یه تیر خلاصم اما اینو بدون که ‘ تا تهش باهاتم
نکنه تو اون دنیام نشه ببینمت
نکنه اسممو صدا کنی و ، نشنومش
نکنه من بمونم این پایین با یه قاب عکس
نکنه تا اخرش بشی یه سایه پر ازغم
نکنه اون موهای بلندت زیر خاک بپوسه
نکنه تا ابد تنها بمونم با قاب عکس...
کجایی بیا که طاقتی نمونده
گل رزتم میکارم امشب تو اون خاک سردت…
کجایی که دیگه اشکام پایانی نداره باهر قطرش یه خاطره رو یادم میاره
الان جای اغوشت کیو بغل بگیرم این کفن سفیدت منو بد کرده پیرم
کجایی بیا که پاچیدم از درون فیسم شده یه مشت خنده های دکوریه بی روح
کجایی که دیگه چشمامم نمیکنی یاری از بس که به یاد خنده های تو هی بارید
بارید تا بتونه بشوره سنگتو با اشک چشاش
بارید تا بتونه کم کنه غمو اَ تو صداش
ولی خب اینا دیگه اثر نداره عشق تو تا ابد تو قلبم من حکم ابد داره
حکم ابد میزنم به خودم تا ابد که نیاد جز تو کسی تو قلبم تا ابد
که اف نمیخورم حتی. اگه خودم بخوام حتی اگه‌اون بلا سریم عذرمو بخواد
حتی اگه دیگه نمونده راه برگشت الکی نیستم با خاطرت میشم سر مست
کجایی بیا که طاقتی نمونده
گل رزتم میکارم امشب تو اون خاک سردت…
کجایی که دیگه اشکام پایانی نداره باهر قطرش یه خاطره رو یادم میاره
الان جای اغوشت کیو بغل بگیرم این کفن سفیدت منو بد کرده پیرم
