غروب سرد

دوباره تنها شدم و تو این سیاهی راهمو گم کردمو نیست رفیق راهی زخمی خنجر به زهر آلوده عشق پای پیاده رمقی نیست واسه آهی خسته دلبستگیم خسته عاشق شدنم غم رو سرم خراب شده شعله آتیشه تنم خنده تو خنده من خنده من خنده برگ رفتن تو خنده من قصه گل بود و تگرگ درون سینه باغی از خاطره داشتی جایی واسه همیشه بودنم نذاشتی نگو که تقدیر مارو از هم دورمون کرد جایی واسه همیشه بودنم نذاشتی لیاقت عشق بزرگمو نداشتی رفتن من شاید برای تو شروعه گلخونه عشقت همیشه بی فروغه شاید دوباره چشم به راه من بشینی رفتن من غروب سرد بی طلوعه ...