نگام کن... من یه تصویر از غروبم-
که کوه از روی دوشم سَر می‌ریزه
هوام ابره ولی آتیش می‌باره
کویرِ صورتِ من نفت‌خیزه
نگام کن... یه قفس جای سَرم هست
که توش تنهائیامو حبس کردم
مثِ دِه‌کوره‌ای، دور از جهانم
ببین..! جغر‌افیامو حبس کردم
هوا طوفانیه، گوشِ من امشب-
یه گلّه زوزه‌ی ولگرد داره
پُر از ابرِ سیاهه رو سر من
صدای رعد و برقش درد داره
ببین، آغوشِ من سرده همیشه
ببین، من از زمستون حرف دارم
ببین تقویمِ من یک فصل داره!
ببین من توو جهنّم، برف دارم!!
تا وقتی روزگارم این‌چنینه
دوتا چین روی پیشونیم می‌شینه
نه اینکه اَخم یعنی آخر خط
که بعد از خط، هزارتا نقطه‌چینه
که بعد از خط، هزارتا نقطه‌چینهه...
صدات کردم هزاربار صدهزار بار
توو روزایی که یخ‌بستَن توو تقویم
نگام کردی هزاربار صدهزار بار
نگام کردی ولی، هیچ‌وقت ندیدیم
نگام‌کن شاید از برق نگاهت
یه دنیا روشنی رو من بتابه
نگام کن، تا من امشب جون بگیرم
یا چشمام لااقل امشب، بخوابه
