امید

با تو از شب های تنهایی، بی تابی گذشتم
در نگاهت خانه کردم، اشک ها را شُستم
با تو دریا را و دنیا را، به آتش می کِشانم
با تو حوا را، حوا را به آدم می رسانم
در گلوگاه تو زین، آواز جُنون است
میوه ممنوعه را، از باغ تو چیدم
از فرشته از پری، رمز لبت را می شنیدم
می کشیدم من غمت را و لبت را می چشیدم
در سکوتِ سینه ام کو، آواز ازل
با تو رود از آسمان جوشید، باران غزل
با تو دریا را و دنیا را، به آتش می کشانم
با تو حوا را، حوا را به آدم می رسانم
بی تو بر ویرانه تن، تنهایی نشستم
با تو میدانی شدم آوا، امید بستم
با تو دریا را و دنیا را، به آتش می کشانم
با تو حوا را، حوا را به آدم می رسانم