معلق

سینا ساعی (سینا ساعی) بیت با داشم آزاد (بیت با داشم آزاد) This one is what I was waiting for بودن نبودن آه (بودن نبودن آه) یک، چهار، صفر، دو (یک، چهار، صفر، دو) بودن نبودن آه (بودن نبودن آه) من از چه سالی اینجام؟ اسممو بهم کی داد؟ دنیا هنوز زیباست من خوابم یا بیدار رویاهام منو ساخت تا کجا منو برد؟ خودمو پیدا کردم یا هاج و واجم و گم من از این چرخ زدن دنبال جوابم سرم گیج میره ولی کنجکاوشم واقعا حس میاد تو سینه ام شاید چون که زنده ام باور سخته شک رو حفظم منو زندگی به هم هر دو بدهکاریم افتادم به جونم تجربه بازی هنوز مثل بچگی باید از خودت بسازی ولی مثل بچگی میشه دست و دلت راضی؟ انگار که هستم لای هست و نیست پس پلک های بسته ام شاعرم کنین تو این گرداب هفت رنگ ما که غرق شدیم پس پلک های بسته ام شاعرم کنین به مرگ فکر میکنم ازش نمیترسم عجل همیشه هست براش کمر نمیبندم زندگی یه آنه من مسخ این لحظه ام سعی میکنم برقصم اگر نمیفهمم اینم یادت نره بگو به خودت هی مرتب خونه من کجاست؟ یه کره معلق تقلا کنم گرفتار میشم پس رها شدم و داد بهم خاصیت جنگ من جنگ اراده و تردید چشای تو ترسید وقتی چراغ روشن دید حصارتو کندی وجدان تو چربید؟ شرف یاب شدی وقتی که راهتو رفتی؟ انگار که هستم لای هست و نیست پس پلک های بسته ام شاعرم کنین تو این گرداب هفت رنگ ما که غرق شدیم پس پلک های بسته ام شاعرم کنین به هر حال نقطه ثقل زمان کش میاد همش شادی همیشگی نیست، میاد بی اختیار هم اشک میکوبم میسازم و میشن تکنیکام عوض مثل من تنها خیلی آدم هست به این دیوونگی فقط میده قلبم آب و تاب پام رو زمینه، مغزم ناکجاست میسازه راه خطرناک شجاع دور نمیشم من از راکوردام آیینه منو دید خوب شناختم بی توجه بود روم حساب کرد تا به ته رسیدم از اول ساختم از اول ساختم تا به ته رسیدم احتمالش بالاست فاز بد بگیرم بگیرم هم گرفتم آخه بچه نیستم سرم گرمه دائما که میرم چشم بسته حاضرم ببینم انگار که هستم لای هست و نیست پس پلک های بسته ام شاعرم کنین تو این گرداب هفت رنگ ما که غرق شدیم پس پلک های بسته ام شاعرم کنین انگار که هستم لای هست و نیست پس پلک های بسته ام شاعرم کنین تو این گرداب هفت رنگ ما که غرق شدیم پس پلک های بسته ام شاعرم کنین این چهار دیواری دیگه برا من مرزی نداره امیدوارم یه روز تو هم بیای تو انگار که هستم لای هست و نیست پلک های بسته ام شاعرم کنین