الا ای آهـوي وحشـی کجـايی
مرا با توست چـنـديـن آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بي کس
دد و دامت کمين از پيش و از پس
چه خواهد شد بگوييد ای رفيقان
رفـيــق بــی کـســان يـار غريبان
بـــيــا تـا حـال يـکــديـگـر بـدانيم
مــراد هـم بـجــو يـيـم ار تـوانيم
مـگــر خـضــر مـبـارک پی در آيد
کــه ايــن تـنـهـا بدان تنها رساند
دو تنها و دو سرگردان دو بی کس
دد و دامت کمين از پيش و از پس
فرح بخشی در اين ترکيب پيداست
که نغز شعـر و مـغـز جان اجزاست
که اين نـافه ز چين جيب حــورست
نه آن آهــو کـه از مـردم نـفورست
که روزي رهروي در سرزميـنــی
به لطـفش گفت رند رهنشيـنـی
چـنـان بی رحم زد تـيـغ جدایی
که گویی خود نبودسـت آشنایی
رفـيــقــان قــدر يـکــديـگــر بـدانـيـد
چو معلوم است شرح از بر مخوانيد
مــقــالات نــصـيـحـت گــو همين است
که سنگ اندازان هجران در کمين است
نـکـرد آن هــمــدم ديــريــن مــدارا
مـسـلـمـانـان مـسـلـمـانـان خدا را
