یکی به شکل خود من

از اونور شبای خیس از اونور پنجره ها
از همه ذرات زمین از همه حنجره ها
یکی به شکل خود من همیشه دنبال منه
از همه جای همه جا، اسم منو داد می زنه
اون که محبت هنوزم براش هوای نفسه
مرگمو باور نداره، می خواد به دادم برسه
اون که هنوز سنگ نشده، همون من ساده دله
همون دهاتی نجیب، نه این من بی حوصله
همشهری عزیز من، همزاد ساده دل من
گذشته از علاج تو، درد من و مشکل من
مشکل من خود منم، منم که با من دشمنم
نه اهل اون ده عزیز، نه اهل شهر آهنم
یکی به شکل خود من همیشه دنبال منه
از همه جای همه جا، اسم منو داد می زنه
وقتی که راهی می شدم، کاشکی پاهام می شکست
یا کاشکی کوله بارمو هیچ کسی هرگز نمی بست
راهی آبادی شدم، ویرونیمو اینجا دیدم
سوختم و فریاد کشیدم، آب شدم و هی چکیدم
اگه هنوز فکر می کنی با تو رفیق سفرم
نجیب و خوبم مثل تو، بیا از اینجا ببرم
اگه هنوز فکر می کنی با تو رفیق سفرم
نجیب و خوبم مثل تو، بیا از اینجا ببرم