ماندم

ماندم میان راهی که انتها ندارد
عشق است و ذاتش این است کم اشتباه ندارد
عشق است و ذاتش این است کم اشتباه ندارد
هرشب در آرزویت تا به سحر همینم
پیوسته در خیالت در فکر تو بشینم
پروانه های قلبم دلشاد در آسمانت
سپرده ام دلم را به دست تو امانت
خوشم از این اقبال خوش
تا تو در اقبال منی
دلیل لبخند من و
خوشی احوال منی
هوای دیدنت دگر
ز قلب ما نمیرود
غیر از تو کس برای من
شبیه تو نمیشود
جهانم را به دستان تو بخشیدم
به غیر از عشق تو چیزی نمیدیدم
من عاشق پیشه در راه توام ای یار
تویی پایان دلشوره و تردیدم