عزیزم عادتمه به چشای تو بیام
بکشی دست نوازش رو سر تنهاییام
از چشات معلومه که خسته ای مثل خودم
با همین دستا میام اشکاتو پاک میکنم
نفس نفس میمیرم بیا نذار غریبه شه با آینه ها تصویرم
شبایی که ستارمی فانوسا بی تاثیرن
دستمو محکم تر بگیر که دارم از دست میرم
نمیخوام پر بکشم وقتی تو این قفس تویی
واسه زنده موندنم مهم تر از نفس تویی
گل دردونه ی من میخوام جلوم قد بکشی
میدونی دق میکنم اگه تو پژمرده بشی
