خونه

شکل همِ روزا کم نمیشن دردا چیکار باهامون کردن بند نمیاد اشکا هرچیو می بینم شکلِ غمه بازم همه ی رنگا شده خاکستری واسم خونه دیگه خونه نیست تا کی چشامون شه خیس پشت همین مثلِ کوه از من که یه دونه نیس