خورشید

از ما مرو ای چراغ روشن تا زنده شود هزار چون من تا بشکفد از درون هر خار صد نرگسو یاسمنو سوسن ای روزن خانه را چو خورشید یا خانه ی بسته را چون روزن از شوق تو باغ و راغ در جوش وز عشق تو گل دریده دامن . از ما مرو ای چراغ روشن تا زنده شود هزار چون من تا بشکفد از درون هر خار صد نرگسو یاسمنو سوسن خاکی بدم و خموش و ساکت مستم کرده ای به هست کردن وان شب که صبوح او تو باشی هم روح بود خراب و هم تن